Naast de uitgerekende datum van 11 september stond maar één andere datum dikgedrukt in mijn agenda. 17 november, de dag waarop mijn zwangerschapsverlof zou aflopen. Een datum waar ik gedurende mijn verlof vol verlangen naar uitgekeken heb. Want eerlijk is eerlijk: ik heb mijn werk best wel gemist. En kon het dan ook niet laten om af en toe achter de schermen te bouwen aan White lion en VAMOS Support.

Aan de andere kant beangstigde de datum mij. Menigeen heeft mij aan het twijfelen gebracht over of ik het werk na de geboorte van Dominic nog wel net zo leuk zou vinden als voorheen, want niets “zou meer bij het oude zou blijven”. Van “je prioriteiten gaan verschuiven” en “als het moment daar is, wil je hem echt niet naar de oppas brengen” tot aan “werk is totaal niet meer belangrijk.” Het zou mij benieuwen!

 

Intense veranderingen

Als er iemand is die energie krijgt van het ontdekken van nieuwe dingen, dan ben ik het wel, maar deze twijfels maakten mij toch een beetje onzeker. Ik ben namelijk iemand die dingen ook graag bij het oude wil houden als het goed gaat – never change a winning team, zeker niet als dat door de hormonen zou komen.

Sinds de komst van Dominic is natuurlijk flink wat veranderd. Mijn man en ik hebben sinds 18 september de verantwoordelijkheid voor een klein bundeltje mens. Nog zo onschuldig, hulpbehoevend en vol onvoorwaardelijke liefde. Daarnaast ben ik van een fulltime werkweek naar een werkweek van drie dagen gegaan. Ik moet je zeggen: ik vind de afwisseling top. Heerlijk om na het werk thuis te komen en met de kleine man te knuffelen, hem de fles te geven en op bed te leggen en ‘s avonds nog lekker bij te kletsen met Koen, vrienden of familie. Nog fijner zijn de vrije dagen waarop we echt samen zijn en tijd met elkaar door kunnen brengen. In die zin hadden de meeste mensen wel gelijk, prioriteiten gaan écht verschuiven.

 

Krijg je die flexibele instelling cadeau?

De eerste werkweek was direct een goed voorbeeld van deze verschuivende prio's. 17 november was namelijk niet de eerste dag dat ik weer ging werken. Tante Cor gooide roet in het eten en dat vroeg direct om een flexibele instelling. Een gezinslid van de oppas was positief getest op Corona, waardoor ik hem daar die week niet wilde brengen. Ik ben blij dat ik in de positie zit om zelf mijn werk in te regelen, waardoor ik in dit soort situaties eenvoudig kan kiezen om zelf een dag extra met de kleine man door te brengen.

Zelf zie ik flexibiliteit als een grote winst van het moederschap. Begrijp me niet verkeerd: ik ga nog altijd lekker op een strakke en duidelijke planning, maar wijk daar sinds de komst van Dominic met het grootste gemak van af. Blijkbaar is die flexibele instelling aan te leren. Of krijg je die na de bevalling gewoon cadeau? Whatever, ik ben blij dat ik hem sindsdien heb.

Komende tijd ga ik proberen om een goede verdeling tussen werk en privé te vinden. Dat viel die eerste ‘werkweek’ zoals je zal begrijpen nog niet mee. Ik liet het allemaal een beetje door elkaar heen lopen. Dit zal ook echt een uitdaging voor mij worden, maar hé: zonder wrijving, geen glans.